Opeens sta je naast hem in de supermarkt. De dierbare voormalige collega, van wie je net via via gehoord hebt dat hij kanker heeft. Je schrikt. Wat moet je zeggen?

Je beseft kennelijk dat het er een beetje extra toe doet wat je nu gaat zeggen, en dat is goed. Het kan goed zijn dat je het eerste wat in je opkomt beter niet kunt uitspreken. Wist je dat mensen met kanker een hekel kunnen krijgen aan de logische vraag ‘Hoe is het?’ En dat ‘Je ziet er goed uit!’ niet altijd goed valt? En ja, dat het heel erg is, maar dat ze dat niet per se van jou ook nog willen horen?

Hoe dat zit heeft Erik Muller, voormalig oncoloog, opgetekend uit de mond van heel veel patiënten, die hij ernaar vroeg. In zijn boek ‘Gelukkig heb je je wenkbrauwen nog!’ beschrijft hij wat zijn patiënten hem vertelden over reacties uit hun omgeving. En wat ze daar fijn of juist helemaal niet fijn aan vonden. Erg leerzaam, voor iedereen die ooit te maken krijgt met iemand met kanker. Dus voor iedereen.